(door Peter Hamers)


Bram belde donderdagavond met de vraag of er toch nog een plaats voor hem in het team van zaterdag zou zijn. Is de paus katholiek? Natuurlijk is er plaats voor Bram. Het is zo geregeld dat hij bij wijze van spreken zich een uur voor de wedstrijd nog kan aanmelden. Toen ik de hoorn neerlegde begreep ik dat de winstkansen enorm gestegen waren. Niet alleen hoefden we onze sterkste speler niet te missen; het was duidelijk dat zijn deelname een enorme opkikker voor de rest van het team zou zijn. Al eerder was gebleken dat het gemis van een van onze twee topspelers wel kon worden opgevangen, maar zowel Bram als Bob vervangen, dat is nog niet eerder gebeurd en hoefde nu dus ook niet. Bram won zijn partij en leverde aan de rest van de dag de positieve bijdrage die we van hem gewend zijn. Hij zal ongetwijfeld vandaag de tol betalen voor zijn inspanningen van gisteren.

Er was nog meer positiefs te vermelden op het mentale front. Michel versliep zich en was vervolgens een kleine 4 uur onderweg om toch nog getuige te kunnen zijn van de match. Een uur voor de tijdscontrole kwam hij aanwaaien. In de updates op de site die Jeroen K., rechtstreeks vanaf het front, zo fraai heeft verzorgd, kwam ik dit feit niet tegen terwijl het een vette kop had moeten krijgen.
Als we hierbij voegen dat Roland van Witteveen, na amper zijn intrede te hebben gedaan in de club, spontaan aanbiedt om de reis te verzorgen en dus een hele vrije zaterdag op te offeren, is weer aangegeven dat het met de sfeer bij de club wel goed zit. We vergeten natuurlijk “art director” Vincent niet, wiens camera weer over alle borden ging, inclusief die met de Limburgse Vlaai die de gastvrije ouders van Ron bij een tussentijds bezoek aan Landgraaf voor ons hadden neergezet.

Het team deed de rest. Het knokte voor wat het waard was. Fraaie overwinningen (Bram, Jeroen), een paar dorre en een paar interessante remises, en een nederlaag als gevolg van jeugdige overmoed van Sebas. Onze jonge vriend was er goed ziek van en dat moet ook. Gelukkig wordt het leergeld door Sebas zelf betaald en hoeft het team geen bijdrage te leveren. Als er nu iemand in het team is die dit soort dingen mag overkomen is dat natuurlijk Sebas. “Biedt maar remise aan“ “Nee, want ik denk te winnen”. “Neem dan geen risico’s”. “Nee”. Tja, het heeft ook wel iets heel sterks moet ik zeggen al zal wellicht niet iedereen mij deze opmerking in dank afnemen. Anthony had uiteindelijk de sleutel naar een positieve uitslag in handen. Dat was opmerkelijk want de hele middag zong zijn naderende nederlaag al rond. “Kansen? Zijn enige kans is dat zijn tegenstander plotseling ziek wordt“ zei iemand rond half vier. Anthony, vocht echter verbeten door en kwam zelfs in gewonnen positie. Uiteindelijk besloot hij wijselijk geen risico’s meer te nemen. Zijn tegenstander nam het voorstel graag aan. Een lange terugreis voor de boeg.

Dat we “De Burcht” in Brunssum moesten verlaten was op zich geen straf. Een ongezellig, jaren 50 café, paalt aan de kleine speelzaal die daar met een kunststof schuifdeur van gescheiden is. Gelukkig wordt voor de in- en uitloop gekozen voor een zijdeurtje anders waren de spelers gek geworden van de op- en neer lopende spelers en supporters. In de speelzaal klinken de geluiden van het café luid en duidelijk door hetgeen voor Torenaars eerder een voor- dan een nadeel is. Bij andere wedstrijden zal men er weinig last van hebben want behalve de Torenaars was er amper of geen klandizie. Brunssum is een club met 27 senioren (2 teams!) en 9 jeugdleden. Als er op de clubavond 5 partijen gespeeld worden heeft men een redelijk drukke avond. Niet vreemd gezien de ambiance.



Peter Hamers